Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.

Имом Аҳмад ибн Ҳанбалга шогирдларидан бири кечаси туриб бомдод намозигача Қуръон хатм қилишининг хабари етди. Ҳазрат эртаси куни унга айтди:

– Тунги ибодатинг ҳақида эшитдим. Бу хусусда сенга бир тавсиям бор – бу кеча ҳам ҳар сафаргидек ибодатингни бажар, фақат Қуръонни худди менга ўқиб бераётгандек тиловат қил. Кейин нима бўлганини айтасан.

Эртасига шогирд келди ва ўн порадан ортиқ ўқиёлмаганини айтди. Имом деди:

– Энди боргин-да, бу тун Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламга Қуръон ўқиб беряпман, деб тасаввур қил...

Кейинги кун шогирд: “Бир порагина ўқий олдим, холос”, деди.

 Бу сафар ҳазрат бундай тавсия берди:

– Олдиндаги кечада Қуръонни Аллоҳ таоло ҳузурида тиловат қиляпман, дея ўқи.

Эртасига шогирд устознинг олдига кўзлари йиғидан қизариб кетган ҳолда келди ва деди:

– Тун бўйи Фотиҳа сурасининг “Сенгагина ибодат қиламиз ва Сендангина ёрдам сўраймиз” оятидан у ёғига ўтолмадим...

Аллоҳ таоло барчамизга Ўзини кўриб тургандек ибодат қилиш бахтини насиб этсин!

Маҳмуд Рузметов