Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.

Жалол бир камбағал дурадгорнинг ўғли эди. Бир куни у ўзининг севимли сиёҳ қаламини йўқотиб қўйди ва кўчада бир бурчакда ўтириб олиб йиғлай бошлади.

Бир пайт Жалолнинг олдидан яхши кийинган  бир одам ўтиб қолди. У киши Жалолнинг йиғлаётганини кўриб, нима сабабдан йиғлаётганлигини билиш учун тўхтади. Сабабини билгач у чўнтагидан ўз сиёҳ қаламини чиқариб:

-“Мана шу эмасми сен йўқотган сиёҳ қалам? ”-деб сўради.

Жалол йиғидан тўхташга харакат қилди ва жавоб берди:

-“Йўқ, бу эмас. Менинг сиёҳ қаламим бу сиёҳ қалам каби чиройли эмас эди”,-деди.

Жалолнинг ростгўй ва инсофлилиги у кишини хайрон қолдирди ва:

-“Сен тўғрисўз, инсофли бола экансан, ростини айтганинг учун мен сенга шу сиёҳ қаламни беряпман, илтимос, уни ол”,-деб сиёҳ қаламни Жалолга берди.

Пайғамбаримиз (С.А.В) қуйидаги ҳадислари орқали Аллоҳ таоло ростгўй-инсофли одамни қандай мукофотлаши ҳақида шундай дейдилар:

Ростгўйлик яхшиликка етаклайди, яхшилик  жаннатга етаклайди. (Бухорий)