Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.

Assalomu alaykum. Siz farishtalar haqida eshitganmisiz? Hozir esingizga solaman: «Bolajonim, uyga bismilloh aytib kir, boʻlmasa, uyning farishtasi qochadi». «Hushtak chalma, farishtasiz boʻlib qolasan», «Doimo yaxshi niyat qil, yaxshi gapgayam, yomon gapgayam farishtalar omin deydi»... Siz bunaqa shirin oʻgitlarni kimlardan eshitasiz-a? Oʻylab koʻrdingizmi? Albatta, bobojonlaringiz, buvijonlaringizdan. Yana bu tabarruk kishilar birovni maqtamoqchi boʻlsalar «Baraka topsin, farishtali odam-da», deb qoʻyishadi. Yoki birov ularga yoqinqiramasa, «Voy, muncha befarishta odam ekan-a?» deb qoʻyishadi.

Bundan keyin siz har bir odamning ikki yelkasida ikkita farishta borligini, oʻng yelkadagisi odamning savob ishlarini, chap yelkadagisi gunoh ishlarini yozib borishini ham eshitgansiz.

Biz farishtalar hamma yerda hozir-u nozirmiz. Biz judayam koʻpmiz. Aytaylik, quyoshning nurlarini sanab boʻladimi? Osmondagi yulduzlarni-chi? Soydagi toshlarnichi? Sanab boʻlmaydi! Biz ham ana shunaqa son-sanoqsizmiz. Bilasiz, Makka shahrida musulmonlar tavof etadigan Allohning uyi – Baytulloh bor. Xuddi shu Baytullohning qoq tepasida – osmonning toʻrtinchi qavatida biz farishtalarning ham haj qiladigan muqaddas uyimiz bor.

Biz ham u joyni ziyorat qilib, ikki rak’at namoz oʻqishni orzu qilamiz. Lekin qiyomatgacha bizga bir martagina navbat tegadi, xolos. Ikki marta tegmaydi. Bu koʻpligimizga misol, demoqchiman-da.

Bizni Alloh taolo tuproqdan emas, nurdan yaratgan. Bizda nafs yoʻq. Yemaymiz, ichmaymiz. Jinlarga oʻxshab musulmon, kofirlarga boʻlinmaymiz. Bizlarning hammamiz komil musulmonmiz. Qiladigan ishimiz Allohga ibodat va itoatdir.

Alloh Odam alayhissalomni yaratib, unga sajda qilinglar, deganda birinchi boʻlib biz buyruqqa itoat qilganmiz. Lekin bu sajda Allohga qilingandek emas, U Zotning buyrugʻiga koʻra, Odamga hurmat yuzasidan boʻldi. Alloh taolo har bir odamga jon ato qilgandan boshlab to joni chiqqunicha bizni oʻsha odamning xizmatiga buyurib qoʻygan. Biz hatto odamning kuni bitgach, tanadan chiqqan ruhni ham Allohning Arshiga olib chiqamiz. Lekin sizlarga aytib qoʻyay, hamma ruhlar ham Arshga chiqavermaydilar. Biz faqat Allohga itoat qiladigan solih insonlarninggina ruhlarini u joyga olib chiqamiz. Bunday ruhlar judayam xushboʻy, ukpardek yengil boʻladilar. Ulardan jannat gullarining isi kelib turadi! Biz bunday ruhlarni nurli kaftlarimizda erkalab, avaylab osmonning birinchi qavatiga olib chiqamiz. U yerda soqchi farishtalar boʻladi. Biz birinchi osmon darvozasini qoqamiz. Shunda eshik ogʻalari: «Hay, hay, hay, bu kimning ruhi? Buncha muattar?» deb soʻrashadi. Biz boʻlsak «Falonchi jannati odamning ruhi», deymiz. Shundan keyin osmon eshiklari ochiladi.

Yomon odamlarning ruhlari badboʻy boʻladi. Biz ularni jirkana-jirkana osmonning birinchi qavatiga olib chiqamiz. Eshik ogʻalari bunday ruhlarga osmon eshigini ochishmaydi. «Tepaga yoʻl yoʻq, pastga olib tushing!» degan amr boʻladi. Yomon odamlarning ruhi qiyomat kunigacha pana-pastqam, xilvat joylarda soyadek sudralib yurishga majbur boʻladi.

Men sizlarning yaxshi inson boʻlishingizni juda-juda xohlayman. Siz bu dunyoda farishtalarni koʻrgan odamlar bormi, deb soʻrarsiz. Bor. Biz paygʻambar Muhammad alayhissalom hayotlik paytlarida u kishining moʻjizalari bilan ayrim kishilarga koʻringanmiz.

Bir marta bunday boʻlgan: Paygʻambarimiz sahobalari Ibn Masʼudni kechasi shahardan tashqariga olib chiqdilar. U kishini bir yerga oʻtqazib qoʻyib, atrofiga aylantirib doira chizdilar-da, «Sen shu yerda qimirlamay oʻtira tur», deb oʻzlari jinlarga dars bergani ketdilar. Yarim tunda qaytib kelib, Ibn Masʼudning tizzasiga muborak boshlarini qoʻyib, uxlab qoldilar. Shunda biz osmondan goʻzallikda tengi yoʻq, xushroʻy, oppoq harir liboslarda tushib keldik. Ha, men ham ularning safida edim. Farishtalar Allohning Rasulini biri olib, biri qoʻyib taʼriflay ketishdi. Biri dedi:

– Bu zotga Xudo tarafidan berilgan neʼmat hech bir odamga berilmagan. Shu kungacha bunday ulugʻ inson tugʻilmagan.

Ikkinchisi unga qoʻshimcha qildi:

– Bu hazratni qaranglar, koʻzlari uyquda-yu, qalblari uygʻoq.

Uchinchi farishta bunday dedi:

– Bir podshoh juda chiroyli saroy qurdiribdi. Uning ichini dur-u gavharlar bilan bezatibdi. Keyin katta dasturxon yozib, ustini noz-u neʼmatlar bilan toʻldiribdi. Shundan keyin oʻzining sodiq elchilarini chaqirib, «Boring, qoʻl ostimdagi jamiki fuqaroni bu muhtasham saroyga boshlab keling. Noz-neʼmatlardan yeyishsin. Shunda men ulardan rozi boʻlaman. Agarda kelishmasa, men ularga qahr qilaman», debdi. Bu Podshoh – Allohdir. Saroy esa jannatdir. Elchilar – paygʻambarlardir. Muhammad alayhissalom odamlarni ana shu saroyga, yaʼni jannatga chaqirgani kelgan elchidir. U kishidan keyin boshqa paygʻambar kelmaydi. U zot oxirgi zamon Paygʻambaridir.

Bu gaplarni Ibn Masʼud oʻz quloqlari bilan eshitib, biz farishtalarni paygʻambar moʻjizalari tufayli oʻz koʻzi bilan koʻrdi. Tong yorisha boshlagach, biz osmonga koʻtarilib ketdik. Shundan soʻng Allohning rasuli uygʻondilar va:

– Ey Ibn Masʼud, sen ularning soʻzlarini angladingmi? Kimliklarini bildingmi? Ular – Allohdan kelgan farishtalardir, – dedilar.

Ibn Masʼud tunda koʻrganlarini hayajon bilan, toʻlib-toshib sahobalarga hikoya qilib berdi.

Ana shunaqa. Ulgʻaying. Paygʻambarimiz sunnatlariga amal qiling. Allohning muhtasham saroyi – jannatga doxil boʻling. Buni biz – farishtalar koʻrib quvonaylik. Men sizlar bilan xayrlashmayman. Nega desangiz, biz hamisha siz bilan birgamiz!

Erkin bobo

«Hilol» jurnali 1(58)son